حكايت در پنج صحنه

1
دري ناگهان چارطاق
 و چشمي شتابان
                    كه بيرون زده ست از درون سياهي
پي اش گيسوي خون
برون ريخته ست و    وزيده ست
                                         بر ترس بن بست .
2
خيابان كه سر مي كشد        از خم كوچه ي تنگ
و مهتاب فرسوده    در رخنه ي خاك و ديوار      خود را نهان مي كند.
شبح مي رود بام در بام .
3
عزاي خيابان    فرو مي رود در دل برگ
درختان كه خم مي شوند
                            به سمت شتابان گيسو .
فرا مي جهد روي پلك افق    ابر
و سر مي نهد در پي خون
فرود آمده     دم به دم         برق تيغ سياه .
4
زمين طي شده ست و
                           بريده بريده نفس مي زند
                                                               زير تيغ شبح
و انگشت هاي اشاره
فرو ريخته تا دم قابي :
                         آيينه ي آبنوس
كه تا چشم بيند در آن
                         چشم هايي ست گردان .
5
در آيينه عريان شده شهر
و درحفره ي چشم هايش در آميخته خون و قير .
نهاده ست سر بر سر شانه ها       گيسوي خون
خيابان غم در گريبان
روان    كوچه د ركوچه       سرخ و سياه .
هزاران در چارطاق
جنون پريشان باران .                       فروردين 1365